Menu
Salaris

Ja, je collega verdient meer dan jij. Nou en?

Salariëring is nu eenmaal oneerlijk. Dus maak het minder belangrijk.

Het belonen van werknemers is oneerlijk, en dat gaat niet veranderen. Dus moet je zorgen dat je levensgeluk niet afhangt van wat je collega op zijn bankrekening krijgt.

Google bestrijdt met alle macht pogingen om te onthullen hoe veel zij vrouwelijke werknemers betalen. Je kan je waarschijnlijk voorstellen waarom. Als groep worden vrouwen minder betaald dan mannen. Dat is geen groot of nieuw nieuws en blijft een van de grootste problemen in de meeste branches. Het oplossen van dit probleem is vrijwel onmogelijk, omdat we met enkele uitzonderingen eigenlijk niet weten hoeveel iemand eigenlijk zou moeten worden betaald in een baan.

Dus laten we eens praten over de moeilijkheden in salariëring, hoe werknemers en managers hierdoor worden getroffen en waarom het een veel pijnlijker probleem is dan je waarschijnlijk denkt.

De inherente oneerlijkheid van loon

We nemen twee hypothetische mensen die dezelfde baan hebben, man of vrouw. Als een van hen direct vanuit de schoolbanken is begonnen en hard heeft gewerkt en nooit van baan is veranderd, zal haar salaris na 20 jaar gebaseerd zijn op de loonsverhogingen die ze gedurende die periode heeft gekregen. Maar als hij of zij om de zoveel jaar van baan is veranderd zal het salaris waarschijnlijk gebaseerd zijn op de verbeteringen die elke overstap met zich meebracht. Terwijl beide dezelfde baan hebben kan de persoon die niet loyaal was en steeds van baan veranderde mogelijk al het dubbele verdienen dan degene die 20 jaar in dezelfde baan bleef. Wellicht is het dubbele wel wat veel en eerder een uitzondering, maar 20 tot 30 procent is geen uitzondering.

Als degene met het laagste salaris daar achter komt, zal hij of zij in eerste instantie geschokt zijn. Ze kunnen vervolgens een personeelsprobleem worden, ondanks dat zij steeds hebben ingestemd met elke salarisverhoging en hun ontevredenheid niet wordt gevoed door wat ze verdienen, maar juist door wat een ander krijgt.

Als we aan deze mix dan vervolgens elementen toevoegen als opleidingsniveau en gezinssituatie, dan kan het nog oneerlijker worden. Neem bijvoorbeeld twee mensen die dezelfde baan hebben met dezelfde prestaties waarbij eentje een universitaire graad heeft en de andere niet. Dat zal leiden tot een belangrijk verschil in salaris, net als dat zo zal zijn als de ene single is en de andere een gezin heeft. Dat laatste is vooral fascinerend/irritant omdat er geen garantie is dat de hoger betaalde werknemer niet altijd het meest productief is.

Dus salariëring is oneerlijk, maar óf je kan dat je eigen baantevredenheid en -werkplezier negatief laten beïnvloeden óf je kan leren om het systeem te bespelen. Je kan ook omdenken en je richten op wat werkelijk belangrijk is. En dat is vaak juist niet het salaris.

Sales

Als je de meeste kans wilt hebben op zowel veel geld als eerlijk beloond worden, kies dan voor het werken op commissiebasis. Zoals in sales. Goed, je moet dan wel een mensenmens zijn, goed in het manipuleren, een enorme werkpaard en in staat zijn om om te gaan met afwijzing (veel afwijzing). Je vindt vaak de best betaalde mensen zonder universitaire opleiding in sales. Dit is werkelijk beloning naar prestatie. Ja, er kunnen spelletjes worden gespeeld in territorium, ondersteuning, gedeelde commissies en vuile trucs die veel te ver gaan, maar de productieve verkoper heeft over het algemeen zelf in de hand wat hij of zij verdient, de vraag naar verkopers is altijd hoog en hij of zij kan veel beter omgaan met de bijkomende bullshit dan elk ander in het bedrijf.

Ik werkte bij een groot techbedrijf waar de beste salesmensen meer geld thuisbrachten dan de CEO (die natuurlijk wel meer aandelenopties had). We praten hier over bedragen met 6 nullen en hoewel er slechts één mannelijke CEO was bestond de top van het salesteam uit mannen en vrouwen, talrijk en minder hoog opgeleid.

Bespeel het systeem

Het systeem kan worden bespeeld. Er zijn managers die beloningen agressief gebruiken in hun aansturing en managers die niet geloven in loonsverhogingen als stimulans, er zijn afdelingen die grote budgetten hebben en afdelingen die moeten bezuinigen, er zijn bedrijven die groeien en bedrijven die moeten snijden. Wat je zoekt als je een hoger salaris wilt hebben zijn managers die lonen agressief gebruiken als motivator, die bij afdelingen werken die grote budgetten hebben en die werken in bedrijven die groeien.

Je zal tevens zien dat mensen die instromen op het hoofdkantoor sneller vooruitgang boeken dan mensen die werken op bijkantoren of vanuit thuis. En, tenslotte, degenen die een brede interesse hebben en sociaal goed liggen binnen het bedrijf en daarbuiten, de beste kansen krijgen en sneller vooruit komen.

Dus in plaats van klagen over een systeem dat oneerlijk is, kan je beter die oneerlijkheid in jouw voordeel gebruiken. Maar daar wil ik het niet bij laten.

Zijn beloningen zo belangrijk?

Ik ben opgeleid om een CEO te worden en ben drie maal benaderd om zo'n positie in te vullen, en ik heb elke keer geweigerd. De reden hiervoor is dat ik opgroeide met CEO's, en ik heb ze bestudeerd. In het algemeen hebben ze enorm veel verantwoordelijkheid, maar veel minder te zeggen dan je denkt. Ze hebben, als een groep, een verrassend eenzaam bestaan, en ze lopen een erg groot risico hun perspectief en baan te verliezen vanwege het misbruik van hun macht. Net als beroemdheden zijn ze omgeven met mensen die hen alleen maar willen gebruiken.

Aan het einde van hun periode als CEO vallen ze vaak in de schaduw en daarbij horende depressie, omdat ze verslaafd zijn aan de status die ze niet langer hebben en de extra's die ze zich niet meer kunnen veroorloven. Zelfs CEO's die oprichter zijn van het bedrijf zullen zien dat alles wat zij zo fijn vonden aan het opstarten van een bedrijf inmiddels is verdwenen en ze alleen maar de zaak draaiende moeten houden terwijl het volwassen wordt. Deze mensen houden van het leidinggeven en doen het ook goed in hun werk-privébalans, maar we prijzen ze te weinig en noemen ze zelden als groot voorbeeld dat navolging verdient, terwijl dat eigenlijk wel zo moeten.

Dus ik sluit af met een les die ik heb geleerd, en heb toegepast. De vader van mijn beste vriend was een man die zich met moeite wist op te werken, werd CEO van verschillende bedrijven en won (en verloor) diverse malen fortuinen. Hij eindigde in een kleine kamer in een hotel waarvan hij eigenaar was. Uit zijn levensverhaal leerde ik hoe belangrijk het is om je te richten op het halen van plezier uit je leven, en negeer al het andere. Zoek uit je wat werkelijk leuk vindt en ga dat doen. Maak je geen zorgen over hetgeen anderen verdienen of hebben, focus je op de mensen die voor plezier zorgen in je leven. Hij stierf enkele jaren geleden, maar ik zag hoe hij deze lessen op de harde manier heeft geleerd. Hij was een van de mensen die het goed leken te doen en het geheim van geluk had gevonden, waarvan ik denk dat dat een beter doel is dan geld en bezit opstapelen.

Dus terug naar het probleem van Google. Daar zijn waarschijnlijk mensen die ontevreden zijn met de verschillen in salaris. Er zijn mensen die gewoon doorwerken aan de dingen waarom ze geven. En er zijn sommigen die zoeken naar banen bij bedrijven die hen beter behandelen.Ik denk dat die laatste twee groepen als voorbeeld kunnen dienen als je een gelukkiger leven wilt, en dat gelukkige leven kan veel meer voldoening geven dan een groter huis. Ze zeggen dat het gaat om de reis en niet de bestemming. Zo is het leven en het heeft weinig zin om levenskwaliteit op te offeren voor het bezit van dingen die je uiteindelijk toch achter moet laten. Laten we daar eens bij stilstaan.

11 / 21